ANIOŁY ŚNIEGU

… To była moja pierwsza w życiu burza śniegowa. Chociaż widziałam
śnieg podczas rzadkich wizyt w tych górach, nigdy przedtem nie widziałam
jak pada. A padał jak noc długa. W końcu wszyscy zasnęliśmy. Spałam niezbyt mocno z powodu gwałtownych porywów wiatru, które trochę mnie niepokoiły.
Rano uświadomiliśmy sobie powagę naszej sytuacji. Chata była położona
powyżej terenu regularnie oczyszczanego przez pługi śnieżne. Na naszym odizolowanym odcinku drogi padający gęsto śnieg pokrył wszystkie
samochody i jezdnię białą kołdrą, piękną, lecz lodowatą. Nawet my nowicjusze, wiedzieliśmy, że niemożliwe jest oczyszczenie drogi. Mężczyźni przekopali
ścieżkę do samochodów i omietli je, lecz byliśmy beznadziejnie daleko, odcięci
od drogi. Lękliwie spoglądaliśmy po sobie. A co, jeśli …? Mieliśmy dość
żywności na jeszcze jeden posiłek, lecz nie więcej. Myśl o tym, że
moglibyśmy zostać zasypani przez śnieg, przeraziła nas. Byłam jedyną chrześcijanką w naszej grupie. Dlatego zaczęłam się cicho modlić o Bożą
opiekę i o to, by przysłał pług do naszego obozu. Biorąc pod uwagę
odosobnienie, spełnienie mojej modlitewnej prośby byłoby naprawdę zdumiewające, lecz nie ustawałam aż do chwili, gdy poczułam spokój, który
może dać tylko Bóg. Pozostali niepokoili się coraz bardziej i zerkali nerwowo na zachmurzone niebo i nieprzejezdną drogę. Śnieg wciąż padał równomiernie i
cicho. Zajęliśmy się oczyszczaniem i pakowaniem rzeczy do odśnieżonych samochodów, którymi mieliśmy nadzieję zjechać w dół. Jakiś czas potem usłyszeliśmy cudowny dźwięk, który wesoło przebijał się w ciszy
padającego śniegu. Ciężki pług wtaczał się, sapiąc, na nasze wzgórze.
Kierowca powiedział do nas:
- Nigdy wcześniej nie wjeżdżałem tak wysoko, lecz ciągle słyszałem, jak
coś w głowie mówi mi: „Jedź dzisiaj na szczyt”. No i jestem.
Słowo „anioł” oznacza „zwiastun wysłany, by spełnić wolę Boga”. Nigdy
nie widziałam anioła, lecz czułam, że kierowca, który przybył do nas na
polecenie Boże, jest naszym osobistym śnieżnym aniołem. To Ojciec Niebieski, który widzi wszystko i odpowiada na wszystkie potrzeby z cierpliwością i
wielką troską. Kiedy liderki naszego obozu pakowały artykuły kuchenne,
jedna z nich zagadnęła mnie:
- Zastanawia mnie, co sprawiło, że kierowca pojechał tak daleko?
Uśmiechnęłam się tylko i powiedziałam:
- Modliłam się o to.

Linda Claire Scott