Magia Świąt Bożego Narodzenia

”Tam, gdzie spadają anioły” (fragment) Dorota Terakowska

Mamo! Mamusiu! Anioły fruną po niebie! - krzyczała Ewa, wbiegając do pracowni matki. Kolebała się zabawnie na swych krótkich, niepewnych nóżkach i Anna pomyślała z rozbawieniem, że mata ma kaczy chód. Oczywiście, wyrośnie z tego, skończyła dopiero pięć lat… Zerknęła na córeczkę, uśmiechnęła się z pobłażliwą czułością i wróciła do pracy.

- Mamo! Mamusiu! Chodź! Szybko! Anioły fruną po niebie! Anioły! - wołała niecierpliwie Ewa. Szarpała matkę za spódnicę, usiłowała schwycić ją za rękę, lecz ta zajęta była swoją pracą. W skupieniu modelowała bryłę szybko schnącej gliny. Robiła to już drugi miesiąc i wciąż była niezadowolona. Rzeźba mało przypominała wymarzoną Piętę. Ta Pięta - Pięta Anny - miała być inna niż klasyczne: matka nie będzie rozpaczać po utracie dziecka, ale z powodu prześladującego je złego losu. Jej dziecko nie umarło - wciąż żyje, lecz cierpi. Matka musi zatem mieć tragiczny wyraz ust, czujące i nieszczęśliwe spojrzenie, przejmujący ból widoczny w rysach. Tymczasem rysy rzeźby są martwe; czegoś im brakuje. Czego, u diabła?!

Anna znów zanurzyła ręce w mokrej, kleistej glinie i przyłożyła je do wklęsłych policzków wielkiej, obcej głowy. Przecież miała to być twarz znajoma i bliska. Zmrużyła oczy i jeszcze raz przyjrzała się swemu dziełu. ‘Obrzydliwy gniot”, pomyślała z urazą do siebie i świata.   - Mamo! Mamusiu! Anioły fruną po niebie! Są właśnie nad naszym domem! Chodź, zobacz! Już! Teraz! - krzyczała mała Ewa, szarpiąc matkę za skraj sukni. Tak bardzo chciała, żeby matka wzięta ją za rękę i wyszła przed dom zobaczyć niesamowity widok, który zwrócił jej uwagę, gdy bawiła się w ogrodzie. Lecz matka nadal nie reagowała, skupiona na pracy.

… jeszcze przed chwilą Ewa polewała wodą ziemię, ugniatała ją jak ciasto i, naśladując matkę, usiłowała wyrzeźbić kota. Ale kot wciąż nie był koci. Zniszczyła go więc jednym ruchem, by zacząć wszystko od nowa - i właśnie wtedy usłyszała nad sobą zrazu delikatny i odległy, a potem rosnący, i wreszcie niezwykle potężny łopot skrzydeł. Podniosła głowę - i ujrzała… Anioły. Mnóstwo Aniołów. Frunęły na tyle wysoko, że nie można było rozróżnić pojedynczych sylwetek, a zarazem na tyle nisko, że nie miało się wątpliwości, kim są unoszące się pomiędzy Niebem a Ziemią skrzydlate Istoty. Nie ptaki i nie motyle, Anioły.

Kochani jest to piękna historia, która trzyma nas w napięciu do samego końca i widać że zostało tutaj zawarte wiele ważnych stwierdzeń i prawd. Ta historia nie może przejść bez echa, zostawia nas z pytaniami i zmusza każdego z nas do refleksji.
Czy ja wierzę w Anioły? Czy mogą istnieć? Czy Anioły czuwają nad nami?

Ja odpowiem tak że wierzę w Anioły, i moim zdaniem naprawdę istnieją i czuwają nad każdym z nas:) A ty jakbyś odpowiedział(a) na te pytania? Zachęcam gorąco do dyskusji:)

Czas Przeznaczenia

Dawno temu był sobie człowiek, który nie chciał mieć własnego
Anioła Stróża i robił wszystko, aby się go pozbyć.
Kąpał się w najgłębszych jeziorach, wystawiał na błyskawice,
błądził w najgłębszych lasach. Zawsze w ostatniej chwili czyjaś
dłoń wyławiała go z zimnej wody, wyprowadzała z ciemności,
chroniła przed piorunami. Anioł przychodził do niego w snach
błyszczący i pewny siebie. “Ja jestem, tak jak byłem i będę
dopóki świat się nie skończy” - powtarzał. Pewnego dnia człowiek
wszedł na Najwyższą Górę Świata i skoczył. Lecąc w dół
pomyślał, że nareszcie pozbędzie się swojego Anioła i
już go nikt nie ochroni. Nagle zauważył, że przestał
spadać i unosi się w powietrzu.
-Chyba fruwam - powiedział na głos.
-Fruwamy - poprawił Anioł, który trzymał go mocno w objęciach.
-Po co to wszystko? - zapytał wtedy zaciekawiony człowiek.
-Po to, aby ci pokazać, że możesz się mnie pozbyć tylko wtedy,
kiedy nadejdzie na to odpowiedni czas - odpowiedział spokojnie Anioł.
-Jaki czas? -zapytał gorączkowo zaniepokojony człowiek.
-Czas przeznaczenia - odpowiedział Anioł i puścił człowieka.

Rozmowa z Aniołem

Aniele mój powiedz,
Czy możesz schować
Mnie w ramionach?
A w skrzydłach swych
Osuszyć znów moje łzy
Niewiele powiem Ci
Czujesz sam
W niebiosach łatwiej jest trwać
oddychać niebem
Tam zabierz nas…

Aniele mój
Ty przecież mnie jedną masz
I mnie ochronisz za grzechy
Niech życie ukaże mnie
Ty przy mnie zawsze bądź
Chociaż wiem, me niebo daleko jest
Więc nie wpuszczą jeszcze mnie
Jeszcze nie…

W ciemną noc modlitwy krzyk
Zostałeś tylko Ty
I deszcz na twarzy mej
W ciemną noc nie wierzę już
Choć trzepot skrzydeł znów
Do snu kołysze mnie

Aniele mój
Czasem nie wierzę w Ciebie
W samą siebie też wiary brak
Zraniłam wiele serc
Lecz nie opuszczaj mnie
Czuję strach, że to nie ostatni raz
Popłynie czyjaś łza, gorzka łza…

W ciemną noc modlitwy krzyk
Zostałeś tylko Ty
I deszcz na twarzy mej
W ciemną noc nie wierzę już
Choć trzepot skrzydeł znów
Do snu kołysze mnie

Magda Femme

“Wszyscy jesteśmy aniołami z jednym skrzydłem, możemy latać wtedy, gdy obejmujemy drugiego człowieka”

KAŻDY Z NAS MA SWOJEGO ANIOŁA STRÓŻA

W tym poście postanowiłam napisać trochę o aniołach i zastanowić się kim dla nas są anioły. Według mnie anioły to nasi duchowi przyjaciele. I sądzę też, że każdy z nas ma swojego Anioła Stróża. Anioły najprawdopodobniej powstały jeszcze przed stworzeniem świata. Według Biblii, a także współczesnej nauki Kościoła, anioły to “duchy niebiańskie, które służą Bogu w rozmaitych dziedzinach”. Pismo święte wymienia czterech Archaniołów: Michała, Rafała, Gabriela i Uriela, którzy na rozkaz Boży niosą posłanie dla człowieka, przez różne etapy ludzkiej historii. Zdarzało się, że anioły drastycznie zmieniały bieg historii. Stworzone jako istoty delikatne i opiekuńcze, ukazywały też swą okrutną naturę. Potrafiły jednej nocy zamordować 70 tysięcy pierworodnych synów Egipcjan, jednym machnięciem skrzydeł zmiotły 185-tysięczną asyryjską armię. W Biblii czytamy, że są zdolne zatrzymać wiatr, spowodować wybuch wulkanu, błyskawice, trzęsienie ziemi, zarazę. Ale też bronią człowieka, wstawiając się za nim przed Bogiem. Każdy z nas niejednokrotnie odczuwał ich obecność. Tak, jak rodzice opiekują się dzieckiem, tak i niewidzialny Bóg opiekuje się także swoim dzieckiem i posyła mu Anioła Stróża. Powinniśmy się modlić do Anioła Stróża nie tylko jako dzieci, ale będąc dorosłymi także. Anioł może natchnąć nas wspaniałymi ideałami. Nigdy nie ingeruje w naszą wolną wole, lecz przypomina nam wyraźnie o czymś, co powinniśmy zrobić, lub też ostrzega nas przed czymś. Broni nas przed złem, jest z człowiekiem w każdej sytuacji, w radości, kiedy się smucimy lub kiedy jesteśmy chorzy, nasz anioł nie opuszcza nas. A kiedy przychodzi śmierć, pomaga duszy naszej przejść na tamtą stronę.

MODLITWA PORANNA DO ANIOŁA STRÓŻA

Kochany Aniele Stróżu witam cię w tym kolejnym dniu.
Pomóż mi go przeżyć bardzo dobrze, owocnie i korzystnie.
Prowadź mnie, ochraniaj i wspieraj we wszystkim co robię.
Powstrzymuj od robienia tego co szkodzi mnie i innym,
daj mi siłę i odwagę, abym nie uległ pokusom.
Dodaj mi odwagi i zapału do czynienia
tego co dobre i piękne dla mnie i dla innych.
Podpowiadaj mi nowe, wspaniałe rozwiązania,
które ułatwią mi realizowanie moich zadań
i pomogą lepiej i szybciej zrealizować moje cele.
Z radością i ufnością oddaję się pod Twoją opiekę!

Tekst mojego autorstwa napisany

9 października 2005 roku

Viola